معنی رابطه از دیدگاه روانشناختی

)  معنی رابطه:

رابطه فرایندیه که از راه اون «پیامها» جدا از وجود اون و وسیله ای که به کار برده می شه از یکی به یکی دیگه انتقال پیدا می کنه، و اینطوری عمل دوطرفه ممکن می شه (محسنی، 1379).

شاید بشه رابطه رو در کلی ترین معنی خود فرآیندی لازمه انتقال اطلاعات از یه فرستنده به گیرنده تعریف کرد. ازاین تعریف نتیجه می شه که هر ارتباطی لازمه عناصر مهم زیره: (الف) فرستنده، یا منبعی که عمل رمز گردونی (ب) پیام مورد انتقال رو از راه (ج) کانالی خاص، (د) به دریافت کننده که پیام رو رمز گشایی می کنه، انجام میده. خصوصیات فرستنده، پیام، کانال و دریافت کننده همه بر مراحل رابطه اثرات مهمی به جا می ذارن. مثلاً  یه خط تلفنی به عنوان کانال ارتباطی محدودیتهای قیزیکی خاصی داره (مثلاً نبود نشونه های دیداری )که هنگام به کار گیری آن کانال، این محدودیتها استراتژیهای ارتباطی مارا بنحو مشخصی تغییر میدن. همینطور خصوصیات فرستنده و دریافت کننده (مثل پایگاه، قدرت، هوش، علایق مشترک) هم بر استراتژیهای ارتباطی در پیش گرفته شده اثر می ذارن.

آخرسر طبیعت خود پیام در تعیین نحوۀ رابطه ما می تونه بسیار مهم باشه: وقتی از آب و هوا سؤال می شه زبون بسیار متفاوتی بکار میره تا وقتی درخواست اضافه حقوق می شه. (پی فرگاس[2]، ترجمه بیگی، 1373)

اما تعریف فوق از رابطه محدودیتهایی هم داره. این تعریف مطرح می سازه که رابطه فرایندی ساده و یکطرفهه، و پیامها بدون اشاره به دنیای دور و بر و زنجیرۀ رخدادهای قبلی و مورد انتظار آینده ارسال و دریافت می شن. بقیه نظریهای رابطه تأکید دارن که رابطه معمولاً فرایندی پویا و دوطرفهه که طی اون ارسال پیامها و بازبینی طرف مقابل همزمان روی میدن. هم اینکه همه ارتباطات میان فردی تا حدودی متکی به علم اجتماعی مشترک فرستنده و گیرنده هستن. یعنی پیامها معمولاً فقط تو یه محیط اجتماعی تعریف شده و مشخص مثلاً خونواده، کلاس مدرسه یا یه گروه فرهنگی معنا دارن. جملات رد و بدل شده بین دو جراح مغز، دو قمار باز، یا دو بچه مدرسه ای که به طور کاملً واضحند ممکنه واسه افراد بیرون از این گروهها به طور کاملً بی معنا باشن. وقتی با یکدیگر در حال ارتباطیم داشتن قدری علم مشترک رو مسلم میدونیم. (پی فرگاس، ترجمه بیگی، 1373)

خانواده

لیزینیا (ترجمه ‌مدبرنیا، 1375) رابطه رو اینطور تعریف کرده: عکس العمل دوطرفه بین دو یا چند نفر که جهت برابری و یکی کردن فعالیتاشون، واسه رسیدن به هدفی مشترک، پیامهایی رو رد و بدل می کنن.

وقتی که از رابطه [3]یا رابطه صحبت می شه ، سخن از رابطه دو انسانه که بطور دوطرفه و دوجانبه بایکدیگر رابطه دارن . منظور از رابطه اینه که مربیان و معلمان احساسات ، انتظارات و نگرشای خود نسبت به علم آموزان رو میگن و به طور دوطرفه احساسات ، انتظارات و نگرشش رو درک می کنن و مورد توجه قرار میدن. (به پژوه، 1375)

اون بعضی وقتا که آدم واسه فردی ارزش قائل شه، با ایشون از روی علاقه، عمل دوطرفه برقرار می کنه. طبیعتاً در گذر از عمل دوطرفه، مکالماتی هم برقرار می شه. گفتگو از عناصر اصلی عمل متقابله.گفت و گو معنیش اینه که هر دو طرف حق بیان باور داشته باشن و باید اول اینکهً به افکار طرف مقابل گوش بدن؛ دوم اینکهً واسه استمرارکنش،به شکل مستقیم یا غیرمستقیم، به خواسته های یکدیگر بی توجه نباشن؛ یعنی در بین افراد گفتگو برقرار شه. (منادی، 1384)

ما واسه انجام رفت و امد اجتماعی موفق باید بتونیم رفتار بقیه رو به شکل صحیحی درک، تعبیر و پیش بینی کنیم، و افکار، احساسات و مقاصد خود رو به راه مطلوبی به بقیه ابلاغ کنیم. ما واسه کارکرد مناسب در مقام اعضاء جامعه، باید ا طلاعات زیادی دربارۀ قوانین زندگی اجتماعی بدونیم. (پی فرگاس، ترجمه بیگی، 1373)

[1] – Relationship

[2] – Forgas, Joseph P

[3] – Relation

این نوشته در آموزشی ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.