پایان نامه ارشد: تكدي گري، زمينه ساز آسيبهاي اجتماعي

تكدي گري را بايد زمينه ساز آسيب هاي اجتماعي متعددي قلمداد كرد. اكثر بررسيهاي انجام شده، از رابطه بين گدايي و اعتياد، بزهكاري، خودكشي، ميخوارگي، روابط جنسي (فساد و فحشا)، لاابالي گري، سرقت، و… حكايت مي كنند. علتهاي ديگري مانند فقر مادي و ناكامي اقتصادي، فقر فرهنگي، اعتياد، رخوت و سستي، مهاجرت، معلوليت، بي مهري و غيره ممكن است موجب شود كه جوان يا سالمندي به گدايي روي آورد. گاهي حتي كمبود درآمد در بعضي از مشاغل و بالا بودن هزينه زندگي نيز ممكن است چنين عارضه اي را پديد آورد و به دنبال آن شخص به گروههاي بزهكار بپيوندد و به انواع انحرافات اجتماعي روي آورد. با اين حال تكدي، به تنهايي، عامل انحرافات آنها نيست بلكه بسياري از علل ديگر در پديد آمدن اين وضع دخالت دارند.

مبحث هفتم: سنين تكدي گري

بررسي آماري پديده تكدي طبق آمارهاي پراكنده سازمانهاي ذيربط و مراجع ذيصلاح نشان
مي دهد كه اكثريت قريب به اتفاق گدايان در سنين بين 31 الي 40 سالگي قرار دارند. براي نمونه از بين 244 گدايي كه مورد پرسش قرار گرفته اند 62 نفرشان بين سنين ،20 – 31 الي 40 سالگي قرار داشته اند. همچنين از بين 130 نفر متكدي دستگير شده، 25 نفر آنها نيز 7 سال، 16% آنها بين 30-20 در نوسان بوده است. متاسفانه سن تكدي گري در ايران به ويژه شهرهاي بزرگ  46% بالاي 60 سال و بقيه بين گروه سني 60 به شدت رو به كاهش است و همين موضوع مي تواند زنگ خطري براي مسوولان و مردم باشد. كاهش سن تكدي گري در ايران زنگ خطري است براي جامعه تا دريابند كه جامعه به بحران تكدي گري دچار شده است و اين پديده از حالت نياز به يك شغل تبديل شده است. استفاده از كودكان و زنان جوان مي تواند عواقب جبران ناپذيري را براي جامعه به همراه داشته باشد. چراكه خطر جرم و اعمال منكرانه را در جامعه افزايش مي دهد.

مبحث هشتم: تكدي گري از ديدگاه اسلام

دين مبين اسلام با تحريم ربا و تراكم بي جهت ثروت و فعاليتها و كوششهاي نازا و عقيم، « تكدي » را به عنوان يكي از كسبهاي منفور اعلام كرده و آن را سخت مورد مذمت و سرزنش قرار داده است. « اسلام »دستور داده است كه مردم تن به مذلت و خواري ندهند، خود. را زبون و پست نكنند، دست گدايي به اين و آن دراز ننمايند، تا مي توانند زير بار منت كسي نروند و چيزي خواهش نكنند. و گاهي پيش مي آمد كه مستمند و بيچاره اي به يكي از پيشوايان، اظهار تنگدستي
مي نمود، آن جناب كمكي به او نمي كرد و او را به كسب و كار تشويق مي نمود. البته مايوس كردن آن مستمند بواسطه بخل و عدم ترحم نبود، زيرا طبق مدارك مسلمي كه داريم، پيغمبران و ائمه دين ما مردان جود و كرم بودند و فقير را نااميد نمي كردند و از محروم كردن سائل و متقاضي، نهي مي نمودند. حتي خود آن مردان بزرگ، در راه كمك به خلق، پيشقدم بودند و گاهي چيزي را كه خود احتياج داشته اند، به محتاجان ديگر داده اند. بنابراين اگر گاهي به فقير چيزي نداده او را براي كار راهنمايي كرده اند، به خاطر اين بوده كه آن نيازمند را از عمل مذموم و ناپسند گدايي باز دارند و او را مرد كار و كوشش گردانند.

پيامبر بزرگ اسلام صلي الله عليه وآله وسلم در وصيتهايي به علي عليه السلام فرمود: اي علي اگر من ناچار شوم كه دست خود را تا آرنج در دهان اژدها فرو برم، اين عمل را دوستتر دارم از اين كه از كسي كه دارا نبوده و دارا شده چيزي را درخواست نمايم در جاي ديگر پيامبرصلي الله عليه وآله وسلم مي فرمايد: اگر مردم مي دانستند در سؤال و تكدي چه بديهايي وجود دارد هرگز كسي از كسي چيزي درخواست نمي كرد.

امام صادق عليه السلام فرمود: از تقاضا و خواهش كردن از مردم برحذر باشيد، چه اين عمل در اين دنيا خواري و فقري است كه شتابان آن را براي خود خواسته ايد و در روز قيامت حسابي طولاني دارد.

امام محمد باقرعليه السلام فرمود: اگر مردم بدانند خواهش و درخواست چقدر بد است هيچ كس از كسي خواهش چيزي نمي نمايد و اگر ببخشند، بداند كه دهش و بخشش چقدر خوب است و پاداش دارد هيچ كس را بدون انجام تقاضايش رد نمي كرد.

امام صادق عليه السلام فرمود: هر كس زبان به سؤال و گدايي گشايد در حالي كه داراي مال و توانمندي باشد روز قيامت در حالي خدا را ملاقات مي نمايد كه صورت او مجروح و خون آلود است.

مي بينيم در اين روايات، تكدي، علاوه بر كيفر اخروي و ذلت نفس، موجب دروغ و ظلم و ستم در حق خود و ايجاد روحيه رخوت و تن پروري در افراد و انواع انحرافات اجتماعي نظير فساد، قاچاق و فحشا را دامن مي زند. بنابراين اسلام عزيز از يك طرف افراد را در مقابل يكديگر مسؤول مي داند و از طرف ديگر به آنان اجازه نمي دهد كه دست خواهش و درخواست به سوي كسي دراز كنند.

این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.